Van klassiek en gedateerd naar hedendaags, licht en open — zonder de charme van het huis aan te tasten. We herschikten de ruimtes, trokken hoge deuren door en maakten er een grote woonkeuken van. Al het overbodige verdween. Alles wat het huis mooi maakte, bleef.
De keuken was te klein voor de ruimte die er was — en de lage deuren maakten het alleen maar benauwder. Het zware klassieke interieur trok alle licht weg. We haalden de deuren uit, openden de ruimte en maakten er een grote, lichte leefkeuken van. De ruimte was er altijd al. Die moest alleen bevrijd worden.
Een lange, grote ruimte — precies breed genoeg om er twee fijne plekken van te maken. We splitsten hem op met een wandje: aan de ene kant een knusse zitkamer met houthaard in plaats van gas, aan de andere kant een rustige werkplek met zicht op de tuin. Het kleine raam dat er zat maakten we groter. Het licht vond zijn weg — en de ruimte vond zijn doel.
Donker, klassiek traphek, een smalle doorgang naar de woonkamer — de hal deed het huis geen recht. De doorgang naar de woonkamer maakten we dicht: die ruimte werd een ruime garderobekast onder de trap. De doorgang naar de keuken ging juist open, groter en lichter. Een eiken trap in combinatie met een gietvloer — de hoogte benadrukt, de toon gezet.
Een klein toilet met een voorhalletje dat ruimte verspilde en de hal onnodig druk maakte. We haalden de tussenruimte weg, kozen voor een nieuw kozijn en creëerden in één beweging een ruim, licht toilet én een rustiger hal. De afwerking zit in de details: een ledstrip verwerkt in de tegels, verschillende tegelsoorten gecombineerd met een lichte voeg. Klein van formaat — groot in uitstraling.
Dit was een deel van de veel te grote woonkamer — ongedefinieerd en zonder doel. We splitsten de ruimte op en gaven dit deel een eigen karakter. Het raam trokken we door tot aan de grond: de tuin altijd in beeld, het licht altijd aanwezig. Een stille, scherpe werkplek.
Bel even, dan komen we kijken.